هميشه معتقد بودم (البته تا اين چند روز پيش) كه انسان اگر خودش بخواهد و اراده كند، مي تواند بر تمام مشكلات غلبه كند. روز شنبه رفتم براي ثبت نام در كلاس كنكور، چيزي حدود يك ميليون تومان به حساب موسسه واريز كردم تا بتوانم در اين كلاس ها شركت كنم! پدر پيري با دخترش آمده بود ثبت نام و مي گفت كه فقط پنجاه هزار تومان دارد اگر كه امكانش باشد فعلن همين مقدار را از او قبول كنند تا دخترش بتواند در كلاس ها شركت كند، بقيه پول را قسطي به موسسه پرداخت مي كند.خانمي كه مسول ثبت نام بود و تا آن موقع با لبخندي شيرين به سوال هاي مراجعه كنندگان پاسخ مي داد با عصبانيت گفت كه نمي شود آقا براي من مسوليت دارد حداقل بايد نصف هزينه كلاس ها را به حساب واريز كني تا ببينيم براي بقيه ي آن مي شود كاري كرد يا نه؟
براي من هم تهيه اين پول چندان آسان نبود، اما به هر حال من اين پول را پرداخت كردم. براي همين درك نگاه عصباني پيرمرد با ديدن فيش مبلغ واريزي به من كار مشكلي نبود. دارم به موضوع انشاي دوران مدرسه ام فكر مي كنم، همان موضوع انشاي معروف "علم بهتر است يا ثروت"و به اينكه آن دختر آن روزها علم را بهتر و برتر مي دانسته يا ثروت را؟ و الان كه به خاطر ثروت از كسب علم محروم مانده چطور فكر مي كند؟
چقدر اين روزها تلخم...
